'Ik had me voorgenomen dat spul nooit aan te raken'

‘Ze zeggen altijd: verslaving begint met één biertje', denkt Lenard (19) als hij voor de eerste keer alcohol koopt in de supermarkt. Hij neemt zich voor om het bij een paar biertjes te houden, maar drinken blijkt leuk en samen met vrienden gebruikt hij steeds meer alcohol en gaat hij blowen.

Lenard leeft een gewoon tienerleven: hij gaat naar school, heeft zich laten dopen en is enthousiast bezig in de gemeente. Maar vanbinnen is hij erg onzeker en depressief. Hij probeert steun te halen uit zijn geloof, maar er komt een moment waarop hij het niet meer redt. "Ik was actief in het gebedsteam en vertelde daar op een dag dat ik soms het gevoel had dat mensen pas om me zouden geven als ik dood was. Ik werd toen uit het gebedsteam gezet omdat ik met die gevoelens andere mensen niet zou kunnen helpen."
Deze gebeurtenis versterkt het gevoel van afwijzing dat Lenard al zo goed kent. Hij werd gepest op de basisschool en zijn vader was een alcoholist. Dit bracht veel spanning in het gezin. "Mijn ouders hadden vaak ruzie omdat mijn vader zoveel van huis was. Mijn moeder dacht aanvankelijk dat hij teveel werkte, maar later bleek hij te drinken." Zelf miste Lenard zijn vader: "Ik had het gevoel dat hij er niet voor me was. We voetbalden bijvoorbeeld nooit samen."

Drinken
Nadat zijn vader is afgekickt, breekt een moeilijke periode aan. Lenard zakt steeds dieper weg in zijn depressie en verliest zijn geloof. "Het geloof leek voor mij niet te werken en werd een soort zelfveroordeling: ik was een slechte christen. Ik voelde mezelf een zinkend schip. Toen ik het geloof aan de kant zette, was dat een soort bevrijding. Ik had tenminste één zorg minder." In deze periode drinkt Lenard voor het eerst alcohol. "Eigenlijk best vreemd, want ik had me voorgenomen om dat spul nooit aan te raken." Samen met vrienden gaat hij steeds meer drinken. Het blijkt dat Lenard beter tegen alcohol kan dan de rest en de jongeren kijken tegen hem op. "Ik was onzeker en als ik anderen kon plezieren met grapjes of met mijn drinkgedrag, deed ik dat. Zo kreeg ik een goed gevoel over mezelf." Zijn ouders zijn ondertussen bezorgd en proberen zijn alcoholgebruik aan banden te leggen. Dat levert ruzies op. Uiteindelijk stellen ze hem voor de keuze: of je gaat naar De Hoop of de straat op. Lenard besluit hulp te zoeken en komt terecht bij De Hoop, in de afkickkliniek voor jongeren. "Dat was in het begin heel moeilijk. Ik had zeker issues, maar verslaving was niet mijn probleem, vond ik. Dus wat deed ik in een afkickkliniek?" 

Uitvlucht
Afkickkliniek of niet, Lenard gaat hier wel zijn lage zelfbeeld te lijf en krijgt hulp bij zijn problemen. Hij stelt zich opnieuw open voor God en werkt aan de relatie met zijn ouders. Zelfs nu weet Lenard nog niet precies waarom hij begon met drinken. "Bij De Hoop leerde ik dat mensen verslaafd raken omdat ze hun gevoelens verbergen met drugs of alcohol." Hij heeft een belangrijk advies voor andere jongeren. "Het klinkt cliché, maar blijven praten is het allerbelangrijkste. Wanneer je jouw leven met anderen deelt, ervaar je liefde en aandacht en hoef je geen uitvlucht te zoeken." Lenards liefde voor rap was naast de drank altijd een positieve uitvlucht. Na zijn behandeling wil hij zeker verder rappen als Prins Cypus. In de zelfgeschreven rapteksten deelt hij zijn strijd met geloof, zijn verleden en andere gedachten. Hij kijkt voorzichtig naar de toekomst: "Over tien jaar hoop ik dat ik zelfverzekerd ben, sterk in mijn schoenen sta en er voor mensen kan zijn. Ik merk dat ik echt iets voor anderen kan betekenen en kan helpen."