Always in touch with your friends

"Dit moet even op Twitter." Een hap bami belemmert mijn vader het spreken, terwijl hij een verwoede poging doet om in slechts 140 tekens zijn boodschap, de zogenaamde ‘tweet', het World Wide Web op te sturen. Gezellig hoor, uit eten met het gezin, maar zelfs dan lijkt de dringende behoefte om met de virtuele wereld ‘in touch' te blijven een constante stoorzender.

Sociale netwerksites spelen een belangrijke rol in mijn leven. Krabbelen, foto's plaatsen, tikken... ik doe het allemaal! Ook mijn broer en zus melden vanuit hun studentensteden hun bezigheden via Facebook. Met een simpele reactie heb ik mijn sociale plicht om contact met hen te onderhouden ook weer vervuld. Makkelijk toch? Zelfs mijn niet-virtuele leven ontkomt niet aan de virtuele werkelijkheid: mijn vriendinnen en ik beginnen veel gesprekken met de zin: "Weet je wat ik nu weer op Hyves zag?"

Hartstikke leuk en handig deze sites, maar ik heb toch een keerzijde ontdekt: ik betrap mezelf er soms op dat ik bijna dwangmatig mijn Hyves en Facebook controleer. Nee, ik druk niet met trillende handen twintig keer per minuut de ‘refresh' knop in, maar er is toch een soort van angst om net die ene belangrijke foto of dat ene belangrijke berichtje te missen. Zo worden deze sites een verplichting in plaats van een ontspanning!

Misschien moet ik maar eens gaan proberen of ik een dag zonder sociale netwerksites kan... Maar ik ga toch maar eerst even mijn Facebook status updaten dat ik een blog voor de Connect geschreven heb!