Ester was verslaafd aan alcohol

Van een afstandje sta je te kijken naar de dansvloer. Alle leuke jongens en meiden zijn aan het dansen, maar jij staat bij de bar. "Waarom durf ík het niet gewoon?!" Je kijkt naar je bijna lege Breezer. De laatste slok sla je achterover. Kijk, dat helpt... Herkenbaar? Lees het verhaal van Ester (27) en ontdek hoe alcohol een functie kreeg in haar leven, om haar leven vervolgens te beheersen en te vernietigen.

"Mijn onzekerheid is eigenlijk begonnen in de puberteit. Als kind was ik gelukkig. Toen ik als vijftienjarig meisje op stap ging, was ik erg onzeker over mezelf. Ik vergeleek mezelf met andere meisjes en kwam er steeds achter dat ik mezelf minder vond. In de disco in ons dorp merkte ik dat ik daar geen last van had als ik een paar biertjes had gedronken. Ik hoorde ergens bij en merkte dat anderen mij ineens ook zagen staan. Een jongen waar ik altijd erg tegen op keek, vond mij zelfs leuk! Ik dacht toen echt: "Zo, die drank werkt". Het was toen net een medicijn. Door de week was ik zonder alcohol het verlegen meisje en in de weekenden ging ik los. Daar leefde ik voor. Zestien jaar was ik toen mijn problemen met alcohol zijn begonnen. Heel langzaam sloop het er in."

Zo niet verder
"Als mijn ouders een keer niet thuis waren, dronk ik een borrel om los te komen voor het stappen. Steeds vaker ging ik vooraf indrinken. Al heel snel durfde ik eigenlijk niet meer nuchter naar een feestje toe. Ik was vaak al aangeschoten voor ik de deur uit ging. Mijn ouders merkten het toen natuurlijk wel, maar ze hebben destijds nooit doorgehad dat het al zo'n groot probleem was."

Geen doelen meer
"Ik ben in die tijd gestopt met school. Ik was bijna klaar met de SPW, maar wilde werken, geld verdienen. Dat leek me makkelijker. De doelen in mijn leven liet ik door de drank heel makkelijk vallen. Na een paar jaar productiewerk ben ik begonnen aan een opleiding tot verzorgende, maar ik ben daar snel mee gestopt. Ook het werk in de thuiszorg, ging niet lang goed. Ik kon niet tegen kritiek en daardoor durfde ik ook geen fouten te maken. Ik wist wel dat ik beter kon, maar ik durfde gewoon niet. Mijn vriend, met wie ik toen samenwoonde heeft me wel geholpen in die tijd, maar hij kon het niet meer aan. Ik ging weer bij mijn ouders wonen en voelde me een mislukkeling. Mijn ouders zochten hulp bij een verslavingskliniek. Daar ben ik drie maanden opgenomen geweest. Ik wist zelf ook wel dat het zo niet verder kon. Ik wilde wel leven, maar wist niet hoe."

Tweede kans
"Ik ben uiteindelijk zo diep gezonken dat ik helemaal gek werd. Een psychose noemen ze dat. Dat wil je echt niet meemaken. En toch, als ik nu terugkijk, zie ik hoe wonderlijk God alles geleid heeft. Op een dag ben ik per ambulance afgevoerd naar een gesloten inrichting. En toen greep God in. Mijn ouders hadden al contact gehad met De Hoop. Ik kon er terecht, een wonder! In De Hoop is mijn leven stapje voor stapje veranderd. Toen ik na een terugval hier weer terugkwam, was mijn kamer niets veranderd. Ik kreeg gewoon een tweede kans. Die waardering heeft me er doorheen geholpen."

Vertrouwen
"In het kantoor van kinderdagverblijf Bambino, waar ik nu werk, hangt een poster met het jaarthema. Dat thema raakte mij enorm. Op de poster staat een grote adelaar en er staat bij: ‘Wie de Heer verwachten, krijgen steeds weer nieuwe kracht' (Jesaja 40:31, red.) Zoals een adelaar vertrouwt op de wind, zo kunnen wij op God vertrouwen. In een weekend bij mijn broer gebeurde er iets bijzonders. Op een morgen gingen we naar buiten toen mijn neefje opeens riep: "Hé kijk hier eens, dit is net een vogel!" Op de motorkap van de auto zag ik in de dauwdruppels een grote vogel met uitgestrekte vleugels. Net als op de poster, heel tastbaar. Toen wist ik het zeker. God laat zien dat ik er niet alleen voor sta. Hij heeft mij hoop gegeven voor de toekomst. Vrienden en een gezonde levensstijl zijn nu erg belangrijk voor mij. Ik vertrouw op God en weet nu wie ik ben. Hij heeft een plan met mijn leven. Daar ga ik naar op zoek!"